Pavese

De horizon zwalkt

als een dronkenlap,

wappert als een vaandel

tussen strand en stad.

Vlak onder dat strak

geordende raster

slingert een loden band

als een pad over de heuvels

dat de loopafstand meet

in ruimte, tijd en zweet,

hemelsbreed, dwars

door wijngaarden, tuinen.

Er zijn ook wegen

begaanbaar tussen wegen,

bepaal daarom je richting

op het gerinkel van glazen,

een gitaar, een klaterend

lachende vrouwenstem.

En die ontwijken. Blijf trouw

aan wie je trouw gezworen heeft.

Zo zagen wij vroeger

foto's opkomen

in de kalme golfslag

van het roodbeschenen water.

Maar nu omgekeerd:

in het inktzwart

worden donkergrijze

lijnen zichtbaar,

een oplichtend vlak.

De contouren van een dak.

En even later het waas

van de najaarsmist

die het licht inleidt

en verstrooit als sproeiwater

aan het eind van een

droge zomerdag.

Zicht dat niet wil

worden bevrijd.

Dat niet meer kleur

toestaat dan tinten.

Honger

De zon ging onder

boven de kale razernij

van mijn geboortestad.

Schemering sneed

een mesdunne sikkel

in het verlopend blauw.

Mijn maag en mijn hart

hongerden naar voedsel,

dus dacht ik aan jou

en ik leed. Ik kocht

koude kip die ik at

met uitzicht op de stad

in mijn donkere cockpit.

Het vliegveld was kaal en

verlaten als een schoolgebouw

op zondagmiddag.

De meccano hangars

zonden telegraafsignalen. 

Piero

Licht dringt door de kieren

van dit geschilderde toneel.

Panelen raken aan elkaar

als elektrisch geladen polen,

knetterend en smeulend,

zwartgerand. Wij geloven

in de beschilderde tent

die als gebouw is neergezet,

het gewicht van haar zuilen

in transparant pigment.

Til mijn arm op, beweeg

hem in de juiste stand.

Rol golven in mijn kleed,

verplaats mijn voet tot

we de meest volmaakte

houding vinden tot elkaar,

de afstand tot de randen.

Het weefsel dat ons aan

de horizon verbindt. De zon.

Het onveranderlijke licht.

Antonello da Messina

Koelte die door brede muren

van marmer en kalksteen

angstvallig wordt bewaakt

omringt ons. Wij bevinden ons

in het hart van de berg

Moeizaam gezaagd, gestapeld en vervoerd

bewaart het steen diep van binnen

herinneringen aan een voormenselijk bestaan 

Het heeft zijn aard van koele

onverzettelijkheid behouden.

Het heeft zijn gewicht niet prijsgegeven

aan de rozet, het kapiteel, de architraaf

waarin het is getransformeerd.

In dit huis van God woont een berg.

In deze berg huist de schepping.

Korenmarkt

voor Renee

Zit, kijk om je heen.
Neem dit tafereel in je op.
Graafmachines krabben

jankend en schokschouderend
de afgespannen aarde open.
Boven wordt de tijd gespeeld.

Namiddagzonlicht brand-
schildert kademuur en
kerktoren in zandsteengeel.

Hef je glas, luister. Besef
wat hier gebeurt. Wees stil.
Elk woord verstoort dit beeld

(schrijf!).